het land van tsee tsee vliegen en muggen...

En tja ook de grens met Angola neemt weer eens een hele ochtend in beslag. Ondanks dat zij wel computers hebben… Maar rond het middag uur kan ik vertrekken en merk dat de bewoners maar heel weinig blanken zien. Er wordt volop gejoeld van heinde en verre. De dag wordt dan ook weer gevuld met zwaaien en duimen omhoog steken. Ook hier weer heel veel kinderen en weinig volwassenen. Ik vermoed dat een of meerdere generaties vermoord zijn in de oorlog die nog niet zo lang geleden gestopt is.

De weg is in het begin erg modderig en standaard Afrikaans. Maar al snel verandert de weg in “snelweg” wat inhoud dat er meer gereden kan worden dan verwacht. Hopelijk blijft dit zo want in 5 dagen 1.500 km afleggen op Afrikaanse wegen is niet altijd haalbaar… Vanavond bushcamp opgeslagen bij een afgraving voor de wegen. Weg van de locale mensen dus hopelijk morgen geen prediker aan de tent al zal het vertrek wel rond 6 uur liggen… Maar de nachten worden koeler wat erg fijn is… tot later!

Angola, tja een verhaal apart. De wegen blijken in het begin beter te zijn dan verwacht maar dat verandert wel degelijk richting grens met Namibia. Onderweg ontmoet ik tsee tsee vliegen die enorm irritant zijn want hun steken zijn enorm pijnlijk en ze komen in grote getale… De dag erna geen tsee tsee vliegen meer maar muggen die met nog meer aanwezig zijn en zelf door de kleding en deet (anti muggen spray) steken… Maar na 4 dagen 12 uur per dag rijden kom ik aan bij het immigratiekantoor 450 km van de grens met Namibia om een verlenging van mijn visum te vragen. Is nergens voor nodig wordt er verteld… afijn dan heb ik dus langer in Angola en kies er dan voor om het bushcamp op te slaan bij de watervallen. Na dagen geen echte douche en de regen die hier naar beneden komt besluit ik een emmer onder het zeil te plaatsen en al het water wat eraf komt te gebruiken om een douche te nemen en mijn haren te wassen. Een super oplossing… maar de regen stopt niet en het wordt een natte nacht… De volgende ochtend is de lucht geklaard en zie ik dan eindelijk de waterval… echt spectaculair is het niet te noemen maar wel een mooie omgeving. Als je iets verder de weg afloopt kun je een deel zien van de wegen die aan de andere kant van de berg waar ik tegenaan kijk kan zien. Dit zijn echt super veel haarspeldbochten (ze staan ook op het briefje van 5 kwanzas dus het is wel iets bijzonders denk ik zo).

Na de laatste foto’s te hebben genomen ga ik op weg naar de Cristo op de andere berg. Tenslotte zou dit de 3e zijn die ik bezoek (Lissabon en Rio waren de andere 2). Hij zal maar klein blijken te zijn maar wel op een heel mooi uitkijkpunt. De lucht is erg helder dus de stad onder aan de berg is goed te zien. Portugese invloeden zijn hier goed te zien. De huizen zijn in hun stijl gebouwd en er zijn ook veel andere blanken in de stad te vinden. Ook zie je meer mixen van mensen (Afrikanen met Aziatische ogen ed….). Na een uurtje vertrek ik weer om toch maar richting de grens te gaan. Vandaag zal de grens zeker niet gehaald worden dus wordt het bushcamp ergens langs de weg opgeslagen. De lucht is gewoon zwart te noemen! En niet veel later valt het dan ook met bakken naar beneden. Al snel verandert de weg in een grote modderpoel en mijn slippers begeven het… ik besluit op blote voeten verder te gaan deze nacht en ochtend. Mijn oude slippers zullen daarna weer dienst moeten gaan doen. Wie wat bewaard heeft nog wat zullen we maar denken….

2 mannen op motoren voegen zich bij het bushcamp. Zij blijken fotograaf en documentaire makers te zijn. Hun ervaringen zijn geweldig om aan te horen. Zij hebben ervaren hoe de verkoop en smokkel van diamanten werkt en de een heeft het ondergaan en de andere heeft het (illegaal) vastgeld. Heel interessant om dat te horen maar wel triest dat het dus nog steeds voorkomt!!

’s Ochtend is de regen gestopt maar de modderpoel is niet minder geworden… ik neem afscheid van de motorrijders en wens hen een goede reis. Dit zullen ze wel nodig hebben op de weg want het is zeker nog 40 km door de modderpoel rijden. Wat opvalt onderweg is dat hele dorpen onder water staan en dat de mensen volop gebruik maken van dit feit. Je ziet ze vissen in dit water maar ook auto’s wassen… Multi functioneel zal het maar noemen. Maar echt hele delen staan onder water en het regenseizoen is pas net begonnen…

Eindelijk na 3 uur glibberen wordt er weer geasfalteerde weg bereikt en kan het weer wat sneller gaan… maar dan kom ik bij de grens… en nee, ik had de 2 dagen niet langer in Angola mogen blijven… dat wordt een boete van 150 USD per dag betalen… maar als ik nu niet betaal kan dat wel binnen 10 dagen. En als ik dan nog niet betaald heb dan mag ik Angola niet meer in voor de rest van mijn leven… tja dat wordt dus niet betalen! Hoe ze in dit apenland willen gaan registeren dat ik niet meer binnen mag komen… geen idee. Maar ik moet bij de douane beambte komen, hij vult een formulier in waarop duidelijk wordt aangegeven dat ik niet wil betalen, hij vult een foutief paspoortnummer in (altijd handig!) en na 5 uur!! kan ik dan eindelijk de grens over naar Namibia… helaas daar gaat net de post dicht… en niemand meer aanwezig die me kan helpen… nu zit ik dus voor de deur van de grenspost jullie bij te typen. Officieel ben ik nu nergens (hooguit in Nederland!) en zal de nacht doorbrengen bij de grenspost van Namibia… maar het goede ervan is dat er veel bewaking is en zij hebben mij verzekerd dat ze goed op me zullen passen… daar vertrouw ik dan maar op (al betwijfel ik het ten zeerste).

Toch is Angola een mooi land. De natuur wisselt enorm gedurende de reis. De mensen zijn erg vriendelijk en open. Ondanks dat er voor toeristen (nog) niet veel te ondernemen is is het absoluut de moeite waard door het land te rijden en te genieten van wat je ziet. Wat me ook opgevallen is is dat zowel DRC als Angola heel trots omgaan met de vlag. Zodra deze gehesen of gestreken wordt staat echt iedereen stil en wordt er geen woord gezegd… probeer ook niet verder te lopen want je wordt direct halt gehouden…. Heel indrukwekkend dat moment van rust en stilte….

Hopelijk tot later in Namibia…..